Bushmail



bushmail 12 - 20-01-2007

Salibonani!

Dat we hier echt midden in de bush wonen weet je wel, maar realiseer je je niet altijd even goed. Totdat er weer eens een olifant voor je huis staat die de weg naar de voordeur blokkeert. Toen we ’s avonds van Peter’s huis terug liepen naar ons huis botsten we bijna tegen een grote olifanten bull op. Aangezien je daar niet mee moet spotten zijn we snel terug gelopen om gewapend met… een steen en een klappertjes pistool terug te keren. Dat gaat toch nooit werken dacht ik nog maar toen we de steen op de olifant zijn kont gooiden en Peter als een volleerde cowboy met het klappertjes pistool om zich heen begon te schieten verplaatste de olifant zich zodanig dat we veilig ons huis in konden.

Dat verliep soepeler dan het schieten op wilde honden. Schieten op wilde honden??! Met een dartgeweer met verdovingspijlen welteverstaan. We proberen hier regelmatig wilde honden van zenderhalsbanden te voorzien zodat we hun bewegingen kunnen volgen. Dat gaat de ene keer heel makkelijk en de andere keer minder makkelijk. Van de week was duidelijk de andere keer. De wilde honden lagen een paar meter van onze auto vandaan, op een geweldige afstand om ze te darten met volle buiken, te slapen. Aangezien je alleen dart en als een dier rechtop staat probeerden we ze ertoe te bewegen op te staan. Maar wat we ook deden niets werkte, als tamme puppies keken ze ons loom aan, zonder enige intentie om op te staan. Na anderhalf uur wachten besloten we het op te geven en juist op dat moment kregen we alsnog een kans. Met een welgemikt schot schoot Peter een verdovingspijltje in een vrouwtje haar kont. De loomheid was op slag vergeten, als een speer schoot ze de bosjes in. Tegen de tijd dat we haar verdoofd en wel in de dichte bush terug gevonden hadden was de verdoving al zo ver uitgewerkt dat we haar hebben laten gaan. Volgende keer beter.

De baviaan leeft, ondanks al zijn zondes, nog steeds. Of liever gezegd haar zondes. Hans zat weer eens met geladen geweer verdekt opgesteld om de baviaan te schieten, en had geluk, het dier kwam recht in zijn vizier. Tot zijn grote verbazing bleek er echter iets aan de buik van onze, wat we tot dan toe bestempeld hadden als mannetjes, baviaan te hangen… een jong! Of we te maken hebben met een andere baviaan of dat dit zo’n groot vrouwtje is dat we haar voor een mannetje aangezien hebben is niet helemaal duidelijk. Maar ondanks de aansporingen van ons personeel hebben we besloten dat er ook nog zoiets bestaat als ethiek en we dus de baviaan voorlopig niet in een hinderlaag zullen lokken.

Over zondes gesproken, veel Europeanen hebben het idee dat de seksuele moraal in Afrika anders is dan de onze. Of dit nou echt zo is of dat dat idee voortkomt uit het feit dat mensen hier opener zijn over hun (buitenechtelijke) escapades laat ik even in het midden. Feit is dat het algemeen geaccepteerd is om meerdere vrouwen te hebben. Niet alleen in de vorm van een huwelijk, je kunt hier meerder vrouwen trouwen, maar vooral in de vorm van vriendinnen. Van dat laatste wordt niet alleen door de mannen, maar ook door de vrouwen, gretig gebruik gemaakt. De verspreiding van HIV gaat hier dan ook, de grootschalige gratis verspreiding van condooms ten spijt, als een lopend vuurtje. Iedereen gaat er inmiddels vanuit dat ze het hebben maar het beestje wordt niet bij zijn naam genoemd. Mensen gaan hier dood aan een griepje of longontsteking maar nooit aan AIDS.

Nou kun je naast de meest ernstige soa HIV natuurlijk ook minder ernstige soa’s oplopen. Dit ondervond één van onze medewerkers aan den lijve, hij bleek namelijk genitale wratten te hebben. ‘That’s what you get when you’re so drunk you don’t know where you put your stick’, sprak onze office manager hem vermanend toe. Hij vond het natuurlijk ook allemaal heel vervelend, ten eerste omdat het gewoon vervelend is om wratten te hebben, zeker daar, en ten tweede omdat je dan minder succes bij de vrouwen hebt. Van enige schaamte was echter geen sprake. Om het euvel te verhelpen moest er een middeltje gehaald worden in de grote stad. En wie gingen er naar de grote stad, juist ja, ik Hans en Peter. In de auto begon natuurlijk de discussie over wie het spul moest halen, Peter vond dat ik het moest doen want ik was een vrouw. Maar dat argument ging niet op want vrouwen kunnen het ook krijgen. Ik vond dat hij het moest doen want het is zijn personeel. Aangezien het op onze route lag ben ik uiteindelijk met Hans naar de apotheek gegaan. Alwaar de apotheker fronsend over zijn brilletje naar Hans keek toen ik het recept overhandigde waar met koeien letters ‘penile warts’ op stond. ‘It’s not for him’ wilde ik nog zeggen maar bedacht me dat ik het daar alleen maar erger mee zou maken want dat zeggen ze immers allemaal.

X Es


naar boven bushmail 11 - 12-01-2007

Salibonani!

Er is ingebroken. Of liever gezegd een poging gedaan tot…

Om ervoor te zorgen dat de brandstof, het hout en de andere (in dit land) waardevolle dingen die het project rijk is niet gestolen worden, hebben we een night guard (elke drie nachten een andere jongen uit ons anti stroperij team). Dat klinkt heel veilig maar in de praktijk werkt het, zoals de meeste goede ideeën hier, niet helemaal.

Toen Peter afgelopen week ’s avonds aan kwam rijden, een dag eerder dan verwacht, trof hij de night guard in één van de auto’s aan. Het excuus was ‘I’m afraid of lion’s’. Wel verwonderlijk dat de nacht erop dezelfde night guard in een tuinstoel zat te slapen, dit keer met daadwerkelijk het geluid van leeuwen op de achtergrond, blijkbaar ben je als je op een stoel zit ook veilig. Oh, en ’s ochtend om zes uur terug naar huis lopen, dwars door de bush, schijnt ook geen probleem te zijn.

Goed, Hans en ik lagen net te slapen toen om half elf een wat paniekerige night guard op ons raam klopte. ‘I hear water running in the bathroom and I saw footprints’, was het enigszins onsamenhangende verhaal. Wat bleek, iemand had geprobeerd via het badkamerraam (wat altijd op een kiertje stond) naar binnen te klimmen. Dit raam komt uit op het toilet en de persoon in kwestie had gedacht dat hij steun kon vinden door op het waterreservoir te gaan staan. Helaas, maar gelukkig voor ons, was het hele waterreservoir van de muur gebroken en stroomde het water via de afgebroken leiding uit de muur (de badkamer en één van de slaapkamers stonden volledig blank). Door de klap was de night guard wakker geworden, net op tijd om nog iemand weg te horen rennen!

De volgende ochtend hebben we de politie gebeld die met drie man naar de ‘crime scene’ kwam. Of liever gezegd één man die al kettingrokend onze verklaringen opnam. En twee meisjes, die in hun nette uniformen met knie kousen, op onze bank in slaap vielen. Onze ‘night guard’ verklaarde wat zenuwachtig dat hij ‘uit de omgeving van Wilton’s auto’ kwam toen hij voetstappen hoorde. De voetafdrukken van de wegerende dief werden door de politieman, met in zijn kielzog ons voltallige kantoor personeel, gecheckt (de meisjes toonden geen enkele interesse om bij het geheel betrokken te raken en verdwenen in de politie auto). En hij kwam tot de verrassende conclusie dat het iemand moest zijn geweest die de weg kende. Nee, er konden geen vingerafdrukken genomen worden want dat lukte niet op het glas waar ons raam van gemaakt was. Ik suggereerde nog dat het dan misschien rond het kozijn kon, maar vond geen gehoor, waarschijnlijk was de poeder op. Wel had onze politie man nog een gouden tip om onze bewaking te verbeteren; twee night guards laten waken, want als ze dan met elkaar praten blijven ze wakker. Goed, we overwegen om, net als in het huis waar Hans en ik slapen, ‘burglarbars’ voor de ramen aan te brengen. Het nadeel is dat het dan zo’n gevangenis wordt en je rekening moet houden met vluchtroutes bij eventuele ‘bush fires’.

De kans dat we de dader vinden is nihil. Het zijn hier helaas altijd bekenden die van je stelen, of eigen medewerkers of mensen in de directe omgeving (je bent hier dus ook altijd op je hoede). In dit geval leidden de voetstappen direct naar de compound van de medewerkers van (onze buren ) Ganda Lodge…

Verklaringen afgeven is nu onze tweede baan. Twee dagen geleden hebben we namelijk de timmerman die onze stoelen en tafels half in elkaar gezet heeft aangegeven bij de politie. De bedden die het project bij hem besteld én betaald heeft (voor wij ooit zelf de tafel en stoelen bestelden) zijn nog steeds niet af. Uiteraard heeft onze vriend ook geen geld om ons terug te betalen, dus dan maar aangifte doen. We vonden een gewillig oor bij de dienstdoende politieman, hij had namelijk een aantal maanden geleden een kast besteld én betaald én... nooit gekregen. Misschien was het een goed plan om hem een paar dagen op te sluiten. Daar waren wij het uiteraard roerend mee eens. De politie heeft hem inmiddels een bezoekje gebracht en trof hem voor de verandering werkend aan… aan onze bedden. Ondanks dat hebben we er toch op aangedrongen om hem op te pakken, als onze bedden af zijn natuurlijk.

X Es


naar boven Bushmail 10 - 07-01-2007

 

Salibonani!

Geduld is een schone zaak. Zeker als je op water zit te wachten. En dat doen we hier regelmatig. Niet omdat water een schaars goed is maar omdat ze bij onze buren, Ganda lodge, vergeten een schakelaar om te zetten.

Vaak liggen lodges bij een zogenaamd waterhole. Dat is logisch want een lodge wil graag blije cliënten, bij de waterholes komen dieren drinken, en als cliënten dieren zien worden ze vanzelf blij. De meeste waterholes worden kunstmatig op pijl gehouden door er water in te pompen. Dat geeft nogal eens problemen. Zo heeft er vorig jaar ernstige droogte geheerst in het National Park omdat er niet voldoende brandstof was om de pompen draaiende te houden.

Bij Ganda hebben we een elektrische pomp om de watertank en de waterhole vol te pompen. Ja, inderdaad dat is niet heel handig als je vaak zonder elektriciteit zit. Toch geeft het in theorie zelden of nooit problemen. In een watertank kan 1000 liter water en je moet wel hele rare dingen doen om dat in een paar uur op te maken. In de praktijk werkt het echter anders. Waar er gepompt wordt wordt bepaald door een schakelaar. ’s Ochtends wordt de watertank vol gepompt en ’s avonds wordt de schakelaar omgezet naar de waterhole om ’s ochtends…..precies….. de schakelaar weer om te zetten naar de watertank. En daar gaat het mis.

De afgelopen weken is het veelvuldig voorgekomen dat men vergeet de schakelaar s’ochtends weer om te zetten. Het water raakt dan aan het eind van de dag op, en als de elektriciteit uitvalt kan de pomp geen water meer pompen en zitten we dus zonder water.

Elke keer weer lopen we naar de lodge als we de waterdruk af zien nemen om te vragen of ze de schakelaar om willen zetten. En elke keer weer lijkt men oprecht verbaasd dat de schakelaar niet omgezet is, ‘ooh we’re verrry sorrry’! Wonderlijk want als wij geen water hebben betekent dat dat de werknemers van de lodge zelf ook geen water hebben. En erger nog de cliënten in de lodge, die 120 USD per nacht betalen, ook niet. Geen douche, geen water om het toilet meer door te spoelen, geen blije cliënten, ondanks de dieren bij de waterhole! Toch lijken ze er niet van te leren. Gelukkig komt het water hier tegenwoordig met bakken uit de hemel en zal het pompen snel niet meer nodig zijn.

Al die regen zorgt ervoor dat hele gebieden onbegaanbaar worden (onderaan de mail zijn twee foto's van hetzelfde gebied te zien). Rijden in het regenseizoen is dan ook iets heel anders dan rijden in het drogeseizoen. Waar je tijdens de droogte rekening moet houden met mul zand moet je tijdens de regen rekening houden met diepe modderpoelen, het resultaat is hetzelfde, je kunt helemaal vast komen te zitten. Oefening baart kunst en dus gingen Hans en ik na een flinke regenbui op pad om met de Landrover door plassen te rijden. Dat was de eerste paar kilometers zoals het klinkt, kinderspel. Totdat de weg doodliep in een groot meer, dat er drie dagen daarvoor met zekerheid nog niet was. ‘Zullen we maar omkeren’ zei ik naïef als ik soms kan zijn. De grote grijns op Hans zijn gezicht sprak boekdelen, nee dus. Met de Landrover in low gear en een kloppend hart reed ik door het meer en haalde zonder echte problemen de overkant. Het water kwam tot aan de deur, maar gutste gelukkig niet naar binnen (dit in tegen stelling tot wanneer het regent en er zoveel water binnen komt dat je tijdens het schakelen natte voeten krijgt). Blij opgelucht begon ik te lachen, totdat ik me realiseerde dat ik dezelfde weg ook weer terug moest. Gelukkig ging ook dat, op een beetje slippen na, goed. En ik moet zeggen met zo’n krachtige auto onder deze omstandigheden door de bush rijden geeft een grotere kick dan de gemiddelde achtbaan bij Six Flags. Totdat je natuurlijk een keer tot je assen vast komt te zitten en door zo’n meer moet waden om hout te vinden om onder water onder de wielen te proppen, dan is de lol er snel af. Maar goed, zover zal het hopelijk nooit komen.

Tijdens ons tripje zagen we een grote groep gieren rond cirkelen. Gieren zijn hier als politie sirenes, ze betekenen actie, meestal in de vorm van leeuwen of andere predatoren die hun kill aan het oppeuzelen zijn. Sensatie belust als we zijn reden we erop af. En wat zagen we uit de bosjes komen… een zebra met een net geboren veulen (de gieren azen op de nageboorte en het vlies waarin het veulen verpakt zit). Een goed begin van het nieuwe jaar dus. Beter dan hier op kantoor waar, ondanks dat hun vakantie voorbij is, de helft van het personeel nog niet op is komen dagen. De excuses zijn altijd legio, geen transport, ezels op de weg, geen geld om een buskaartje te kopen enz. Gelukkig hebben de meeste mensen hier wel geld om een pre-paid mobieltje te kopen (prioriteiten moeten gesteld worden denk ik dan) en dus kunnen we zo mooi even een belrondje doen om na te gaan waar iedereen blijft!

X Es

P.S. De e-mails die mensen sturen komen hier niet altijd aan, de e-mails die ik verstuur komen trouwens ook niet altijd aan. Als mensen mij persoonlijk mailen mail ik altijd terug, als je binnen een week niets hoort is de mail dus niet aangekomen!


naar boven Bushmail 9 - 02-01-2007

Salibonani! Gelukkig nieuwjaar!

Kerst was hier ver te zoeken. Met 38 graden en een stralend zonnetje is kerst voor de meeste blanken niet veel meer dan een lang weekend vissen of een paar dagen safari in het National Park. Traditioneel gezien vieren mensen kerst hier niet anders als in Europa, met de familie en (voor sommigen veel) eten. In plaats van een rollade een kip, en in plaats van aardappelen sadza maar verder is het idee hetzelfde. Al ons personeel is dan ook ‘on leave’ om tijd met de familie door te brengen. Niet alleen om met z’n allen een kerstdiner te nuttigen maar vooral omdat rond deze tijd het land geploegd en gezaaid moet worden. Ja, het leven gaat hier gewoon door, kerst of geen kerst.

Zo ook voor ons. Toen we de zaterdag voor kerst in Victoria Falls zaten te lunchen en een enorme kerstboom in de hal van de lodge zagen staan realiseerden we ons dat het nu echt bijna zover was. We hebben wat extra groente en fruit ingekocht bij de overbevolkte Spar, waar voor de verandering de schappen eens vol waren, om een fatsoenlijk kerstdiner in elkaar te kunnen draaien.

Kerstavond zaten we gezellig met Forggy (onze office manager) en haar familie aan een geïmproviseerde kersttafel. Van een oude deur en een archief kastje hadden we een zes persoonstafel in elkaar gezet. Van karton, spliterwten en chili pepers kerstboompjes. Soep, vlees, aardappelen, pompoen, doperwten en chocolade pudding, het was net echt. Uiteraard liep het allemaal niet helemaal als gepland. Impala, Forrgy’s man, was met zijn safari auto vast komen te zitten in het National Park. Aangezien we zijn twee cliënten moeilijk kerstavond op een safariauto in de modder door konden laten brengen, is Forrgy die kant op gegaan om hulp te bieden. Voor we aan het kerstdiner zaten was het half negen. Met als gevolg dat tijdens de kerstfilm ‘how the Grinch stole Christmas’ niemand zijn ogen meer open kon houden. Wat maakt het uit, het was gezellig.

Eerste kerstdag hebben we, geheel in het teken van ‘vrede op aarde’, doorgebracht met geladen geweren. Dé baviaan loopt hier namelijk nog steeds rond. Inmiddels twee kilo suiker, twee broden en vijf kilo milimeel rijker. Nu hij door het douche raam naar binnen komt en probeert de keukendeur open te maken is de maat echt vol. Hoewel we een waar ‘laatste avondmaal’ in de ‘trash pit’ gegooid hadden en geduldig de hele ochtend hebben zitten wachten heeft hij ons niet bezocht. Aangezien we ook bakstenen op moesten halen in Dete hebben we het wachten aan het einde van de ochtend gestaakt.

Het kerstdiner hebben we die avond bij onze buren, Ganda Lodge, genuttigd. Helaas was de kerstsfeer daar, op kerstpudding en kerstservetten na, ver te zoeken. Het weer zat ook niet mee met als gevolg… inderdaad geen elektriciteit. De kerstfilm op groot scherm met popcorn, chips en een koud colaatje die we Brent, van het leeuwenproject, beloofd hadden werd dus gereduceerd tot een film op de laptop met chips (zonder elektriciteit namelijk geen popcorn) en lauwe cola. We hebben hem beloofd dat we komende week nog een keer een poging gaan wagen.

Oud en nieuw hebben we hier gevierd met Peter (de projectmanager) en zijn familie. Hij had uit Harare echte Italiaanse pasta, pesto, pepers en olijven meegenomen, wat een luxe! Helaas speelde ook hier het weer parten, het regenseizoen doet zijn naam deze week namelijk erg eer aan. Fijn voor de lokale bevolking maar minder prettig voor de luxe dieren die niet het land hoeven te ploegen. Voor we door de voorgerechten heen waren zaten we zonder elektriciteit en dus zonder pasta pesto. Tja, je kunt niet alles hebben. Het was er niet minder gezellig om en het goede nieuws is dat we in het nieuwe jaar pasta pesto eten. Wie wat bewaard heeft wat, tenzij de baviaan de weg naar de koelkast eerder vindt dan wij hem vinden!

X Es


naar boven Bushmail 8 - 14-12-2006

Salibonani!

Huisje, boompje, beestje… braai! Eindelijk begint ons ‘huisje’ (lees de 20 vierkante meter die ik hier met Hans bewoon) erop te lijken. De plantjes rond de patio beginnen te groeien, bijna alle planken hangen en ik heb het houten stekelvarken dat ik al zes jaar wilde kopen eindelijk gekocht. Tijd voor een house warmings braai dus! Blij verrast reageerden de Fransen en de mensen van het leeuwen project op onze uitnodiging, het wilde honden project organiseert zelden dit soort activiteiten en dus wilde iedereen van de partij zijn. Er werd unaniem besloten dat zondag de grote dag zou zijn.

Ons blije weekend gevoel werd zaterdag enigszins verstoord toen we er bij het maken van het ontbijt achter kwamen dat én de koelkast, én het broodrooster én het koffiezetapparaat niet meer werkten. Inderdaad… geen stroom. Dat is niet de eerste keer dus met lauwe melk, cornflakes en een pannetje op een vuurtje kwamen we weer een heel eind. Optimistisch als we zijn gingen we er helemaal vanuit dat deze storing, zoals gewoonlijk, niet langer dan een paar uur zou duren. Tot we s’middags met twee lege laptops, een lege Ipod en niet werkend gereedschap verveeld tegenover elkaar zaten. Weken hoop je op een rustig weekend vol tijd voor jezelf maar als het moment dan onverwachts daar is weet je bij god niet meer wat je ook alweer met al die vrije tijd wilde doen…

Zondag ochtend, de dag des braais, schoven we vol enthousiasme de gordijnen open om erachter te komen dat het, hoe kan het ook anders, voor het eerst in dagen weer regende. Dat mag de pret niet drukken, we kunnen altijd in de werkplaats barbecuen besloten we koelbloedig, Het drama werd groter toen we er achter kwamen dat er nog steeds geen elektriciteit was. Het water liep inmiddels uit de vriezers, de melk begon spontaan te klonteren (het is hier rond de 38 graden), en de waterdruk werd kritiek laag (het water wordt hier opgepompt met een elektrische pomp). Daar ging onze braai… geen lekkere sauzen, koude colaatjes en custard pudding… en geen water om het toilet mee door te trekken! Wanhopig belden we Zesa, het elektriciteitsbedrijf, om nog wanhopiger op te hangen.

Ergens midden in de bush hadden olifanten palen (waar de elektriciteitdraden langs lopen) uit de grond getrokken, dit had een explosie in de centrale veroorzaakt waardoor de hele omgeving zonder stroom zat. Gelukkig had Zesa dit snel verholpen. Het slechte nieuws was dat wij, en onze overburen Ganda Lodge, de enigen waren die nog geen stroom hadden. Het goede nieuws dat ze inmiddels wel wisten wat het probleem was; er was een giraffe tegen de elektriciteitskabels gelopen en dood neergevallen… op een elektriciteitspaal… die vervolgens omviel. Gezien de economische situatie is er tegenwoordig geen geld meer om de doorgang onder de elektriciteitsdraden vrij te houden. Dus kan er niet meer met de Zesa auto simpel onder de leiding doorgereden worden om te kijken waar het probleem zit maar moet men zich te voet door de bush banen. Ja, dat duurt even, zeker als je met slechts drie man een hele nieuwe paal neer moet zetten. ‘But for sure tomorrow eeeeevverrrrything will be alright’, verzekerde ons Zesa mannetje ons.

We besloten het tot het einde van de middag aan te kijken voor we de hele braai zouden verplaatsen naar de dichtsbij wonende genodigde. Onze hoop laaide op toen we ’s middags een zonnetje door zagen breken. Optimistisch begon ik vast de patio schoon te vegen en de stoelen klaar te zetten. Een mini versie van een luipaard schildpad sloeg mij nieuwsgierig gade. Als een echte bioloog besloot ik het diertje nader te inspecteren (zo klein had ik ze nog nooit gezien) en tilde hem aan zijn schildje op. Het schilpadje bedacht zich geen moment en liet een enorme straal plas over mij heen lopen. Hans vond het allemaal erg grappig, ‘ja dat doen ze als verdediging’ bracht hij tussen het lachen door uit. In plaats dat hij dat nou zegt voor ik m optil… Ons optimisme werd uiteindelijk beloond, als een wonder kwam drie uur voor de eerste gasten zouden arriveren de elektriciteit terug, onze braai was gered!

Het veldwerk ligt gedurende het regenseizoen (december t/m februari) om logistieke redenen (de wegen zijn onbegaanbaar) stil. We hebben op onze braai dan ook van de laatste mensen afscheid genomen voor ze de komende maanden richting hun thuisland vertrekken (veel mensen zijn al weg). Het wordt dus stil hier, en saai want de komende weken zal ik vooral achter mijn bureau doorbrengen. Data invoeren, analyseren en rapporten schrijven… Zodra de impala’s al hun jongen gekregen hebben en weer op de open vlaktes grazen ga ik een pilot experimentje (‘probeersel’) doen om te kijken wat het effect van de verlichting rond de waterplaatsen is op het graasgedrag. In maart als alle Fransen terug van weggeweest zijn begint het echte werk en ga ik met William, mijn Franse collega, ons langlopende experiment opzetten. Gelukkig brengt het leven hier in Zimbabwe genoeg onverwachte dingen met zich mee dus echt saai wordt het nooit.

X Es


naar boven Bushmail 7 - 07-12-2006

 

Salibonani!

Eindelijk was de lang verwachte dag aangebroken; pay day! Nu welkomer dan ooit omdat iedereen met de kerst op ‘leave’ gaat en op zijn bonus zit te wachten. Het uitbetalen van de staff duurt hier drie dagen. Van een simpele banktransactie en het uitdelen van onbegrijpelijke loonstrookjes is geen sprake. Iedereen wordt hier in de lokale valuta cash uitbetaald. En aangezien een dollar inmiddels alweer 2500 Zim dollar waard is (twee maanden geleden nog 800 Zim dollar) en we rond de 60 medewerkers hebben is dat makkelijker gezegd dan gedaan.

Het geld moet opgehaald worden bij de bank in Victoria Falls. Met drie grote koffers wordt de bank ingegaan om de bank, miljoenen rijker, via de achteruitgang weer te verlaten. Tegenwoordig hebben we op aanraden van de bank ook een wapen. Ze vonden het onverantwoord dat onze project manager het geld zonder bescherming op kwam halen, dus hebben ze een brief geschreven waarin ze aangeven dat wij op aanraden van de bank met een wapen rond mogen lopen. Misschien ook een idee voor de Rabobank, in het kader van de klantenservice?

Op kantoor begint het grote tellen. De koffers worden op tafel open geritst en met drie man wordt twee dagen onafgebroken geteld. Gaandeweg worden de koffers leger en ontstaan er meer stapels geld bijeengehouden door elastiekjes. De meeste werkgevers betalen rond dezelfde tijd uit, dat betekent dus een piek in de inkomsten van de plaatselijke ‘beerholes’. Mensen denken hier niet vooruit en het wordt dus flink gevierd dat er geld is. Zo flink dat toen onze monteur, Gilbert, een auto kwam repareren voor een naburige lodge hij onverrichter zake weer naar huis is gegaan omdat de werknemers om zes uur ’s avonds al te dronken waren om hem te helpen.

Iedereen kent wel dat gezegde een ezel stoot zich geen twee maal aan dezelfde steen. Nou dat gaat niet op voor wilde honden. Eén van onze honden in het rehabilitatie centrum is vorige week voor de derde keer in haar neus gebeten door een pack wilde honden uit de bush. We hebben regelmatig bezoek van nieuwsgierige wilde honden. Die bezoekjes zijn niet altijd gezellig, toch vallen er zelden echt gewonden. Tenzij je een vrouwtje genaamd Angela bent. Er is nu voor de derde keer een stuk neus afgebeten en ze begint steeds meer op Miss Piggy te lijken. Er is niet veel wat we voor haar kunnen doen. Het mannetje dat haar gezelschap houdt, houdt de wond schoon en dankzij zijn goede zorgen zal ze snel genezen.

Wat helpt is dat ze afgelopen week goed te eten hebben gehad. We hebben via de politie namelijk twee door stropers gedode buffels gekregen. Of we ze even op wilden komen halen… oh en ze hadden er ook nog twee die naar het kantoor van Parks en Wildlife moesten. Onze werknemers aarzelden geen moment (wat gezien de schaarste van brandstof in dit land niet al te slim is) en reden met twee personen auto’s naar de plek des onheils. Om er daar achter te komen dat een volwassen buffel niet zomaar door de achterdeur van een Landrover past. Dus moest de tractor die kant op. Uiteindelijk hebben ze twee buffels op de tractor geladen en twee buffels in een Landrover weten te proppen. Hoe die Landrover hier gekomen is is ons een raadsel, een gemiddelde buffel weegt namelijk 500 kilo (toen we vroegen of ze enig idee hadden wat een buffel weegt was het antwoord ‘eh mmm tsssj… no’) en de auto reed dus ongeveer op zijn velgen. De tractor heeft het in ieder geval niet gehaald, die heeft vier uur met een lekke band langs de weg gestaan. Toen Parks en Wildife om hulp gevraagd werd (ze hebben daar een monteur) waren ze wel zo vriendelijk om de buffels op te halen maar lieten ze onze medewerker met de tractor achter. Ja, je moet prioriteiten stellen hè, en je kunt natuurlijk niet alles! Uiteindelijk heeft Hans de tractor opgehaald en op drie wielen terug gereden (WARNING: don’t try this at home, the people performing these stunts are all trained professionals!). Het laatste woord is hier nog niet over gesproken, de Landrover waar ze de buffels in getransporteerd hebben is namelijk een auto die we gebruiken om de leerlingen van onze computerklas in te vervoeren. Dat hoeven we voorlopig niet eens te proberen, de stank die in de auto hangt is meer dan ondragelijk, de buffels waren namelijk gevild… Het bloed is na drie uur poetsen inmiddels wel van de stoelen en banken.

X Es

P.S. vanochtend vond ik zowaar goud aan het einde van de regenboog, in vorm van een kevertje! Ik zal een foto attachen om jullie mee te laten genieten van deze 'Fool's Gold Beetle' (vrij vertaald 'een gek z'n goud kever').


naar boven Bushmail 6 - 27-11-2006

 

Salibonani!

We hebben hier tegenwoordig elke avond een ander thema. Zo hadden we vorige week de avond van de cicaden en de avond van de wantsen. Deze week was de beurt aan de vliegende mieren en de blister beetles. Op zo’n avond komt de diersoort van de dag in enorme aantallen uit elke hoek en kier gekropen. Meestal is het zo extreem dat we als een bliksemschicht in en uit het huis moeten springen om invasies te voorkomen. Vooral de laatste avond, de avond van de blister beetles, bracht nogal wat ongemakken met zich mee. Blister beetles geven namelijk een chemisch stofje af dat een behoorlijke brandblaar op de vijand achter. Ik in dit geval. Gelukkig doet het maar even pijn en trekt de blaar na een paar dagen weer weg.

Het regenseizoen brengt niet alleen ongemakken als niet werkende telefoonlijnen, vastzittende auto’s en invasieve insecten met zich mee maar ook positieve gebeurtenissen, zo huppelen hier sinds een week de eerste impala jongen rond! Dankzij de grote hoeveelheid regen van de afgelopen weken is er voldoende voedsel. En dus besluiten de impala moeders vrijwel tegelijk dat het tijd is om hun jong te droppen en weer ongehinderd door een zwangere buik rond te rennen (als ze zwanger zijn hebben ze een grotere kans gepakt te worden door b.v. een wilde hond). De eerste dagen blijven de jongen in de bush maar over een week zullen we de crèches (groepjes jongen met een oppas) op de open vlakte hun sprongen zien oefenen.

Afgelopen weekend hebben we zowaar een goede daad verricht. We hebben een strik (gezet door stropers) om de nek van een kudu verwijderd. Dat klinkt gemakkelijk maar daar komt heel wat bij kijken. Je kunt namelijk niet even naar het beest toelopen en de strik eraf knippen, je moet eerst vanuit de auto een verdovingspijl in zijn kont zien te schieten. Gelukkig vormen boompjes en struiken geen belemmering voor een four wheel drive landrover en konden we dichtbij komen. Een ander minpuntje is dat het verdovingsmiddel voor kudu’s dodelijk is voor mensen. Ik zat dus op de achterbank met de spuit met anti dosis in mijn hand voor het geval Peter, onze projectmanager, per ongeluk dat spul op zijn huid of in zijn ogen kreeg. Gelukkig is alles goed gegaan, het schot was een regelrechte voltreffer! De kudu rende weg, en nadat het middel ingewerkt was zijn we te voet de bush ingegaan en vonden we hem slapend als een baby terug. Snel hebben we de strik weggeknipt (er was gelukkig geen wond), en hem het anti middel toegediend. Helaas was het beest in zo’n slechte conditie dat het bijna een uur duurde voor hij weer overeind stond. De grootste belemmering vormden de horens, die zijn zo zwaar dat hij zijn hoofd niet overeind kreeg. En dan te bedenken dat die horens alleen dienen om de harten van de vrouwen sneller te doen kloppen, ze kunnen er niet eens mee vechten! Uiteindelijk lukte het hem om zijn zeer aantrekkelijke maar uiterst onhandige hoofdtooi op te tillen en weg te lopen. Eind goed al goed!

Oh en nog meer goed nieuws; we hebben zowaar stoelen! Na drie maanden wachten en naar Dete rijden, om er daar achter te komen dat er, in tegenstelling tot wat er aan de telefoon gezegd was, nog helemaal niets af was of ineens de winkel gesloten was, waren we het een beetje zat. We hebben, onder protest van de timmerman, alle stukken ingeladen en mee naar huis genomen. De frames waren min of meer af alleen hadden de stoelen geen zitblad en waren de poten ongelijk. Hoewel het verschil bijna 2cm was, was de timmerman het over het laatste trouwens niet met ons eens. Uiteindelijk hebben we dus van het weekend zelf alles in elkaar gezet. Kunnen we ’s avonds eindelijk op onze eigen stoelen op de patio van een colaatje en de zonsondergang genieten!

X Es


naar boven Bushmail 5 - 20-11-2006

Salibonani!

Het bush meisje is in de grote stad! De hoofdstad Harare, een andere echte stad (naar Europese maatstaven) hebben we niet in Zimbabwe, om haar onderzoeksvergunning te regelen. En dat is natuurlijk even wennen met al die luxe, drukte en moderne uitingen. Zo lig je nog ongewassen op een matje in de bush op Starvation Island, en zo hang je in het zwembad bij de villa van je gastheer in Harare. Al het geld in Zimbabwe bevindt zich hier. Gelukkig kom ik uit het Gooi en ben ik dus wel wat gewend. De dikke mercedessen, grote omheinde villas en de verwende smoeltjes van de ambassadeurs kinderen op de Harare International School kwamen me dus enigszins bekend voor.

Maar hoe hard iedereen het ook probeert, ook hier kan men zich niet onttrekken aan de gebruikelijke ongemakken die Zimbabwe rijk is. Zo hebben we ook hier noodgedwongen van een diner bij kaarslicht genoten. Er was namelijk ruim twee dagen geen stroom. Een heel normaal fenomeen in Harare aangezien de elektriciteitscentrale niet berekend is op het aantal mensen dat er woont. Hetzelfde geldt voor de telefoon, hoewel het bereik hier buitengewoon goed is betekent dat niet per definitie dat je kunt bellen. Gemiddeld moest ik tien tot vijftien keer een nummer draaien voor ik verbinding krijg. De overige keren was ‘the number you dialed not available’ of het ‘network busy’. Wederom een capaciteits probleempje, deze keer bij de telefooncentrale.

De grote stad betekent ook niet automatisch dat het woord inefficiënt vervangen is door efficiënt. Afgelopen week hebben we maar weer eens geprobeerd onze onderzoeksvergunning voor 2006 op te halen bij het hoofdkantoor van Parks & Wildlife. Met een ernstige blik werd er bij het vergunningen loket door zeven hoge ongeorganiseerde stapels papieren gebladerd, zonder succes. Wisten we zeker dat we de aanvraag voor 2006 al ingediend hadden? Het is nu november, dus wat denk je zelf?! O.k. ze gingen het direct wel even uittypen. Een half uur later was ons papiertje klaar.

Uiteraard lezen we dit ter controle even door en wat schetst onze verbazing, volgens het papier gaan we onderzoek doen aan hyena’s in Manapools! Heel interessant natuurlijk maar minder relevant voor een wilde honden project. Daarnaast stonden in tegenstelling tot voorgaande jaren de namen van onze medewerkers niet op de vergunning. En moesten we volgens de regels op het papier toegangsprijzen (15 USD per keer) voor het National Park betalen, iets wat het project de afgelopen vijftien jaar nog nooit gedaan heeft omdat we daarom nou juist de vergunning aanvragen. Peter, onze project manager, heeft dus even aan de medewerker van Parks & Wildlife uitgelegd hoe hun vergunning eruit hoort te zien. Anderhalf uur later stonden we met het juiste papier buiten. We hebben direct maar vast de aanvraag voor 2007 ingediend, wie weet kunnen we daar dan iets langer dan anderhalve maand van genieten.

Zo makkelijk als het was om naar Harare toe te komen (een lift van mijn Franse collega), zo moeilijk was het om na gedane zaken weer naar Hwange terug te reizen. De één had al zes medepassagiers, de ander zijn auto stond nog bij de garage, enz. Uiteindelijk ben ik vrijdag, samen met een lokale medewerker van ons project, op de bus gestapt. Op het feit dat mijn rugleuning niet rechtop gezet kon worden en het uitvallen van de airconditioning na, een relatief luxe bus. De vijf uur durende rit eindigde in Bulawayo waar we de nacht doorgebracht hebben. Doorgebracht is het juiste woord want van slapen kwam het niet echt, het bed kraakte zo hard dat ik mezelf wakker maakte als ik me omdraaide. Daarnaast grensde mijn kamer aan een kerk (waar het er hier iets anders aan toegaat dan in Nederland), dus tot minimaal elf uur ’s avonds kon ik van de luid uitgeroepen ‘halleluja’s’ en ‘praise the lords’ meegenieten. ’s Ochtends begon het hele verhaal om zes uur opnieuw.

Van Bulawayo zijn we met de enige echte ‘chickenbus’ naar Hwange gereden. Deze bus is de goedkoopste (4500 Zimdollar = 2 USD (zwarte markt koers)) in Zimbabwe en daarmee dus ook de meest lokale en gewilde bus. We moesten ons letterlijk tussen de mensenmassa door naar binnen vechten. Op een zitplaats durf je niet eens te hopen, zolang je maar met je bagage in de bus eindigt (mensen staan hier gewoon de vier uur durende rit in het gangpad). De ervaring die ik de afgelopen vijf jaar in de spits van Utrecht naar Den Haag opgedaan heb wierp zijn vruchten af en ik belandde uiteindelijk op de achterste rij stoelen op het plekje in het middenpad. Ik zat dus goed in het zicht en daar werd dankbaar gebruik van gemaakt want ik was de enige makiwa (blanke) in de bus, en daarmee dus een bezienswaardigheid. De rit was een avontuur op zich, tijdens elke stop is het afwachten wat iedereen nu weer via de busramen van de lokale bevolking koopt, kippen, maïs, tomaten... Gelukkig hoefden we niet in ieder dorp te stoppen en dus stond ik vier uur later en drie huwelijksaanzoeken rijker (een blanke vrouw met sproeten en een lach op haar gezicht is hier erg gewild, vier koeien en drie geiten was het hoogste bod, ik heb maar gezegd dat ze even met je moeten bellen pap!) weer in de bush in Hwange. Home sweet home!

X Es


naar boven Bushmail 4 - 09-11-2006

Salibonani!

Het regent! Al twee dagen komt het met bakken uit de hemel. Vooral aan het eind van de dag en ’s nachts. In één keer is het dus in plaats van tergend warm gewoon oer Hollands koud (nou ja bijna, het is 21°C). Elke dag komen er nieuwe blaadjes aan de bomen en ’s ochtends ziet het landschap er weer compleet anders uit dan de dag ervoor. De impala’s lopen hoogzwanger rond en zullen begin volgende maand hun jongen werpen. Ook voor de andere dieren is de regen meer dan welkom. Vooral de buffels zijn net lopende skeletten en hebben dringend behoefte aan nieuw groen gras.

De regen gaat gepaard met onweer en dat heeft zo zijn nadelen. Zo is de bliksem via de telefoon lijn in de telefoon geslagen en konden we niet meer bellen. Nu hebben we een nieuwe telefoon gekocht maar die werkt, zoals alles hier, natuurlijk half (de meeste spullen komen uit China en zijn ‘sjingsjang’ zoals we dat hier noemen). Letterlijk! We kunnen namelijk wel bellen maar niet gebeld worden. Gelukkig hadden we nog een telefoon staan die ook half werkte, maar dan de andere kant op. Nu hebben we dus een telefoon voor inkomende gesprekken en een telefoon voor uitgaande gesprekken. En eigenlijk staat dat wel heel professioneel!

Een ander bijkomend nadeel is dat het na een periode van regen altijd afwachten is hoe lang de elektriciteit het nog doet. Meestal niet langer dan een uur. Nou heeft de laptop gelukkig een goede batterij en is douchen bij kaarslicht best romantisch, maar het wordt problematischer als je je avond eten wilt bereiden. Elektrisch koken is onder die omstandigheden namelijk niet de beste uitvinding (koken op gas is overigens ook geen optie want er is geen gas te krijgen) en aan een magnetron heb je ineens bijzonder weinig, zelfs de koelkast houdt ermee op zonder stroom. De oplossing? Wachten tot het droog is en met je pannen op en neer lopen naar het vuur onder de waterketel om met het douche water je prakkie op te warmen. Gelukkig duur het meestal maximaal vijf uur voor er weer stroom is.

Ook voor de auto’s is het regenseizoen wennen. Het starten gaat wat moeizamer en er komen wat meer gebreken. Gebreken die soms verrassend makkelijk op te lossen zijn. Vanochtend trof ik een leeg kantoor aan en onze ‘night guard’ ineengedoken onder het afdak. Ja, hij wist ook niet wat er aan de hand was, ze waren hem niet op komen halen. Na wat heen en weer geradio bleek dat de witte auto ‘stuk’ was, oftewel geen brandstof. De bruine auto ging hulp bieden maar hield er onderweg mee op. Ja verrassend genoeg rijdt ook deze auto op diesel en staat ook deze auto stil als de tank leeg is! (het is ongelofelijk maar hoe vaak je ook zegt dat mensen hun brandstof moeten controleren, minimaal eens in de maand kun je weer met een jerrycan uitrukken om een gestrande auto op weg te helpen). De groene auto reed nog wel maar die was ondertussen op weg naar de witte om brandstof over te hevelen. En waarom had niemand even naar het kantoor geradioot om dit alles te melden, zodat we met een andere auto het personeel op konden halen en de ‘night guard’ thuis konden brengen??! “Yeah, good idea’ knikte iedereen instemmend toen ik met een auto vol personeel verhaal kwam halen. ‘Next time we’ll think about it’! Tja… net als aan de brandstof…

Van de zestien wilde honden die we vorige week losgelaten hebben lopen er nog elf rond. Vier honden zijn weer terug in hun kooi. Zij zagen na het loslaten geen reden om met de rest van de groep mee te trekken. ‘Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan’ moeten ze gedacht hebben, ‘het eten wordt je op een dienblaadje aangeboden en er is altijd vers drinkwater en een plek in de schaduw om te rusten’. Aangezien een onervaren groep van vier niet in staat is om zelfstandig te jagen is besloten het hek weer open te zetten en ze terug naar binnen te laten. Ze zullen te zijner tijd losgelaten worden op het eiland om eerst wat te oefenen met jagen. Eén van de honden, een oud vrouwtje, is helaas dood gegaan. We vonden haar na een dag uitgedroogd met bloederige diarree in de ‘bush’. Hoewel we alles geprobeerd hebben was ze niet meer te redden. Tja, zo gaat dat, ‘you can’t save them all’.

X Es

By the way, als jullie een reply sturen op mijn mails zouden jullie dan zo vriendelijk willen zijn het verhaal waarop je replied te wissen (zeker als ik een foto meestuur), anders duurt het uren voor ik alle mail via de telefoon lijn van de server gedownload heb. En mocht iemand een attachment willen sturen maak het dan zo klein mogelijk, niet groter dan 200kb anders ontvang ik het niet!


naar boven Bushmail 3 - 31-10-2006

Salibonani!

Kent iemand dat nummer ‘op een onbewoond eeeeiland’ van kinderen voor kinderen nog?! Dat is de afgelopen week vaak door mijn hoofd geschoten toen ik met William, Simon (mijn Franse collega’s) en Jealous op Starvation Island in Lake Kariba aan het werk was. Het Painted Dog Conservation project gebruikt dat eiland om wilde honden uit het rehabilitatie centrum op los te laten zodat ze kunnen leren jagen op de impala’s die het eiland bevolken. Onze missie was om, voor we in juli weer een groep honden op dat eiland plaatsen, het gedrag van impala’s te bestuderen. Dat klinkt allemaal heel romantisch ware het niet dat de gemiddelde temperatuur 39 graden is en er geen mogelijkheid is om even het water in te duiken aangezien dat het territorium van de krokodillen en nijlpaarden is.

Het is dus meer een missie in de categorie ‘hoe overleef ik dit in godsnaam’.

Eigenlijk begint de ellende al op de weg naar Kariba. De eerst 200 kilometer bestaat uit zogenaamde ‘tar road’ door de bergen. Ooit met een landrover 110 bepakt met weet ik hoeveel kilo met 43 graden een berg met een helling van 75° op geprobeerd te komen?! Ik kan het niet aanraden! Je eindigt geheid in z’n 1 met 10 km per uur op de helling, biddend dat de motor niet oververhit raakt. Na die 200 kilometer gaat de weg over in ‘gravel road’. Dit hoeft op zich niet negatief te zijn, ware het niet dat deze weg sinds 30 jaar niet meer onderhouden is en dwars door de bergen en communal land (waar de lokale bevolking woont) gaat. Dit is voor de ‘chickenbus’ overigens geen belemmering om met 60 passagiers, bagage inclusief kippen en geiten rustig over deze weg te rijden. Goed, we zijn bijna ons linker achterwiel verloren (ik hoorde een raar geluid, bleek dat de schroeven van het wiel losgetrilt waren, ‘God is still with us’ zei Jealous gepast) maar we hebben het overleefd. Het plan om in maart, vlak na het regenseizoen, terug te gaan heb ik maar even ter zijde geschoven aangezien ik zeker weet dat de bruggen dan onder water staan en de stenen om de gaten in de weg op te vullen inclusief de weg weggespoeld zullen zijn.

Het plus puntje van dit soort werk is dat je vaak te gast bent bij de meest luxe lodges, gratis! Zo konden we na aankomst een nacht doorbrengen in een lodge die normaal 200 USD per nacht kost. Het vier gangen diner voelde wel een beetje als een laatste avond maal.

Voor we na een nacht snurken in de lodge ons geliefde eiland konden betreden hadden we een vergunning van Parks & Wildife nodig. Zo gezegd, zo niet gedaan. De vergunning zou in theorie geregeld zijn, dat bleek in de praktijk natuurlijk niet het geval. Dus moest er gebeld worden naar het hoofdkantoor en onze begeleider. Uiteraard was de telefoonlijn stuk. Dus moest er met de radio contact gezocht worden met een ander kantoor dat dan weer ging bellen, en natuurlijk tegen de tijd dat ze iemand te pakken hadden geen idee meer had wat nou eigenlijk het probleem ookal weer was. Uiteindelijk is het gelukt en konden we met ranger Tewanda en een oud olifanten geweer op het eiland worden gedropt. Om vier lange dagen en drie nog langere nachten later stinkend en wel met de boot weer opgepikt te worden. Ik kan me niet herinneren wanneer een douche en een koud colaatje voor het laatst zo lekker waren.

We zijn zo goed en zo kwaad als het ging weer naar huis gereden. Dit keer een ranger van Park & Wildife, zijn vrouw, drie koffers, een TV, twee dozen vis, acht pakken meel en een zak maïsmeel rijker. Ja, als mensen eenmaal weten dat je die kant oprijdt weten ze je ook te vinden voor een lift. En je weet nooit wanneer je in de toekomst nog eens contacten bij Parks & Wildife nodig hebt…

Na een maand full time werken had ik besloten dat ik de dag na onze tocht rustig aan zou doen. Dat lukte prima tot Greg mij uitleg over zijn auto gaf (waar ik de komende tijd in ga rijden) en besloot te demonstreren hoe je een nood pijl afschiet. Ten eerste was ik er niet zo blij mee dat hij dat onaangekondigd deed en ik dus bijna een hartaanval kreeg van de knal. Ten tweede is dat niet zo slim in een bush waar al 9 maanden geen regen meer gevallen is. Twintig minuten later stond dus ook de hele bush achter ons kantoor in de fik. We zijn uiteindelijk met 15 man bijna vier uur bezig geweest het vuur te doven. Nooit meer doen Greg!

Ook gisteren is er weinig terecht gekomen van een rustige dag. We hebben de 16 honden die we uit Zuid Afrika opgevangen hebben los gelaten. Zowaar verliep alles een keer volgens plan, een uitzondering hier in Afrika. De camera ploegen en sponsors stonden op tijd in de juiste auto’s langs de juiste weg, de lokale chief was voor de verandering een keer niet dronken en de honden wisten in no time de uitgang van hun omheining te vinden. Alle zestien honden hebben een zenderhalsband om en zullen de komende tijd dus intensief gevolg worden. Zodra ik weet wanneer er op de NL TV aandacht aan besteed wordt laat ik het jullie weten.

Goed, ik ga even overleggen wat we doen met de baviaan die vanochtend probeerde door het raam het kantoor binnen te dringen (ja, dezelfde die een zak sinasappelen uit de keuken gestolen heeft). Ik ben bang dat hij daarmee nu definitief zijn doodvonnis getekend heeft maar ik zal proberen hem nog een keer vrij te pleitten.

X Es

By the way, we hebben al een tafel, nu onze drie stoelen nog…