Bushmail



Bushmail 2 - 20-10-2006

 

Salibonani!

Nee, de meubels zijn nog niet klaar, de inflatie is alweer 50% (de officiële markt is 1 USD tegen 250 Zim doller, toen ik kwam was de zwarte markt nog 1 USD tegen 800 en nu dus al tegen 1600 Zim dollar) en brood is niet te krijgen, maar ik ben inmiddels alweer twee weken bezig met mijn zogenaamde ‘pilot experiment’. Ja, je moet er een naam aangeven maar het betekent eigenlijk niet veel meer dan ‘probeersel’. Je kunt achter je bureau namelijk nog zulke mooie onderzoeksprotocollen bedenken maar in de praktijk reageren dieren natuurlijk altijd anders dan je gedacht had.

Als de wekker ’s ochtends gaat sta ik tegenwoordig in no time naast mijn bed. Dit enthousiasme werd de afgelopen week beloond met wilde honden. De lodge eigenaar waar ik mijn observaties deed vertelde dat ze wilde honden had gezien, met een zenderhalsband om. Die middag gingen Jealous en ik terug, gewapend met onze tracking device. Voor we het wisten kregen we een luid signaal, ‘they’re veeeerrrry close now’ zij Jealous met een grote grijns. En ja hoor, we reden de bocht om en daar lagen ze, vier volwassenen en vijf puppies, midden op de zandweg. Zo moeilijk als het is om wilde honden te zien, zo makkelijk is het zodra je ze gevonden hebt. Als tamme schoothondjes lagen ze op de weg naar onze auto te kijken. We hebben video opnamen van ze gemaakt en gecheckt of ze allemaal in goede conditie waren. En ja toen moesten we verder want het onderzoek wachtte op ons.

Het leuke van hier is, als je niet bang aangelegd bent, dat je hier echt met de dieren leeft. Niet alleen de grote dieren zoals de baviaan die er vanmiddag met onze zak sinasappelen vandoor ging of de olifant die van de week ’s ochtends mijn doorgang naar het huis blokkeerde. Maar vooral ook de kleintjes, de kakkerlakken in de magnetron (ik ben er inmiddels van overtuigd dat kakkerlakken de wereld gaan veroveren, na drie keer op de hoogste stand met de diepvriesgroente mee waven leven ze gewoon nog), de reuze gekko die s’middags aan de douche muur hangt te slapen, de vleermuizen die me ‘s nacht in slaap piepen vanuit hun hol in de muur en de kevertjes die onder mijn siroop fles wonen. Vooral nu het regenseizoen begint te komen zie je de meest vreemd gevormde en gekleurde wezentjes voorbij wandelen, het is hier één grote freak show! (ik zal proberen een voorbeeld te attachen).

Op de slangen na vind ik het allemaal erg grappig. De night guard vindt juist de slangen erg grappig, vooral toen hij van de week door kreeg dat ik daar niet zo vrolijk van werd. We zagen een enorm spoor van iets dat we alleen maar thuis konden brengen als een slang. Goed, de night guard erbij, en ja hoor we hadden gelijk. It’s sooo big, en hij spreidde zijn armen zo breed als hij kon, ‘a python’. Toen hij mijn gezicht zag betrekken schoot hij in de lach, ‘are you afraid’ vroeg hij. ‘Not yet’ kon ik met moeite uitbrengen. Opeens was ik heel blij dat we een paar dagen ervoor latjes onder aan de deur gemaakt hadden om het huis snake proof te maken. Maar slangen kunnen soms uit onverwachte hoeken komen. Hans was aan een auto aan het sleutelen toen er opeens een slang in de werkpit (een kuil van waaruit je aan de auto kunt werken) viel. Een boomslang (ja die zijn giftig), blijkbaar had het beest niet goed opgelet en was zo naar beneden gevallen. Door de klap was hij bewusteloos en Hans had dus de tijd om uit de pit te komen. Dat was stap 1, stap 2 was het beest uit de pit te krijgen. Boomslangen zijn gelukkig goede klimmers en dus konden ze hem toen hij weer een beetje bijkwam met een bezem de trap op leiden, eind goed al goed.

Goed, genoeg sterke verhalen, ik moet weer eens aan het werk hier. Mijn begeleider uit Frankrijk is van de week gearriveerd en we hebben al heel wat afvergaderd om de puntjes op de i te zetten. Dat betekent dat ik dus weer aan de slag kan met de analyse van data en het aanpassen van de onderzoeksprotocollen. Maar het begint stukje bij beetje steeds meer vorm te krijgen en dat werkt erg stimulerend! Aan het werk dus…

X Es

By the way, mijn weblog op www.wildlifemagazine.nl is on line!


naar boven Bushmail 1 - 08-10-2006

Salibonani,

Tja, het is echt zo, ik woon nu in Zimbabwe. Het is nog wat moeilijk te beseffen dat dit voor zo'n lange tijd zal zijn. Aan de andere kant is het hier zo vertrouwd voor me dat het net lijkt alsof ik nooit weggeweest ben. Na een lange vlucht met veel wachten ( 3 uur op Frankfurt, 5 uur op Johannesburg) kwam ik dan aan op Victoria Falls. En wonderbaarlijk genoeg ook alle bagage die ik bij me had. Hans stond me op te wachten. Om even bij te kunnen komen zijn we 1 nacht in Victoria Falls gebleven. De volgende dag hebben we voor we terug naar Hwange gingen nog even inkopen gedaan, chips, koekjes, verschillende smaken mazoe (de siroop die ze hier gebruiken) en een krat cola. Ja, dat zijn de dingen die in de bush niet te krijgen zijn en je een moeilijke dag door kunnen helpen. De winkels hier lijken voller dan voorgaande jaren. Nou ja winkel, je moet je er niet teveel bij voorstellen. Een soort magazijn waar de dozen tot aan het plafond opgestapeld staan en je tussen de puinhopen door je spullen probeert te vinden. De Aldi na een flinke tornado zeg maar. We wilden eigenlijk ook twee lampen kopen maar die bleken nergens te krijgen, volgende keer beter. Als je hier bent ga je de Ikea meer waarderen.
De rit van Victoria Falls naar Hwange National Park duurt twee en een half uur en gaat over de enige asfalt weg in Zimbabwe. Toen ik de wrattenzwijnen langs de weg zag lopen en de communal lands (de buitengebieden waar de lokale bevolking in traditionele ronde hutten met rieten dak woont) doorkruiste voelde ik me weer echt in Afrika. Het was goed om iedereen op kantoor terug te zien. Er waren wat nieuwe en oude gezichten en sommige mensen zijn overleden maar dat is hoe het hier gaat. Aids is een groot probleem en mensen komen en gaan. Verder is er hier niet veel veranderd, op een kakkerlakken plaag in de keuken na.
Hans is zes weken geleden al naar Zimbabwe gegaan en had ervoor gezorgd dat de kamer waar ik de komende drie jaar ga bivakkeren van alle gemakken was voorzien, een bureau, planken enz. Het enige waar we nog op wachten zijn stoelen en een tafel. Die worden voor ons gemaakt in Dete, het dichtstbijzijnde plaatsje. Natuurlijk gaat alles op zijn Afrikaanse dus we zijn inmiddels al drie keer die kant opgereden, zonder succes. Kom terug op zondag, en dan ben je er zondag, vind je uiteindelijk na lang zoeken de persoon die je nodig hebt en zeggen ze 'nee het is nog niet af want op zondag zijn we gesloten'. 'Waarom zeg je dan dat we op zondag moeten komen'?. 'Ja, dat weet ik eigenlijk ook niet want dan zijn we dicht'. Tja... Dat kan dus nog wel even duren zo, mmm wat een droom die Ikea.
Als je weer terug in de bush bent verspreid dat nieuws zich snel. Ik heb dus al twee welkom braais (BBQ's) gehad, bij het leeuwen project en bij mijn collega. Mijn project is een samenwerking van het Painted Dog Conservation Project en het Franse Hwange Environmental Research Development Project. Ik heb dus een Franse collega hier, William, hij is hier met zijn vrouw en kind en is ook net begonnen met zijn PhD. Daar ben ik heel blij mee want het is prettig om een klankbord te hebben en samen te kunnen werken. Er is veel overlap in wat we gaan doen en de afgelopen week hebben we dan ook alle protocollen op elkaar afgestemd zodat we niet twee keer hetzelfde hoeven te doen. Daarnaast heb ik met Jealous (onze spoorzoeker) het gebied verkend, en alle landeigenaren gedag gezegd zodat ze mijn gezicht kennen en ik niet door een of ander jager het terrein afgeschoten wordt als ik om vijf uur 's ochtends mijn onderzoek kom doen. Rijden in de bush begint al aardig te wennen, hoewel het zweet wel enigszins op mijn bovenlip stond toen ik in een open landrovertje (picanini (=baby olifant) noemen ze dat autootje hier) door een kudde olifanten heen moest rijden. Ja, ze stonden midden op de weg en in principe kun je er rustig doorheen rijden. 'Noooo, it's noooo problem just drive careful' riep Jealous me bemoedigend toe, maar picanini leek ineens wel heel erg klein en open naast die reuzen.
Vandaag ben ik begonnen met mijn eerste experiment. Eind deze maand gaan we zestien wilde honden uit ons rehabilitatie centrum loslaten. Het wordt een zogenaamde soft release, de hekken worden open gezet en de eerste tijd kunnen de honden dus nog terug komen om gevoerd te worden. Op die manier leren ze geleidelijk om voor zichzelf te zorgen. Ik kijk naar het gedrag van de prooidieren bij de dichtstbijzijnde water pans voor en na het loslaten van de honden. Dat betekent dus dat ik van 5 tot 8 's ochtends observeer en van 5 tot 8 's avonds, de tijden waarop de wilde honden normaal gesproken gaan jagen. 'Lucky me' dacht ik vanochtend toen de wekker ging maar toen ik de zon op zag komen en de eerste dieren de water pan kwamen bezoeken was ik die wekker snel vergeten. De komende dagen zal ik nog heel wat keren de zon op zien komen en onder zien gaan en zal ik aan jullie denken als jullie in de file of de spits naar jullie werk proberen te komen.

X Es

By the way, ik kan niet sms-en met mijn mobiel omdat Orange hier in tegenstelling tot voorgaande jaren geen bereik heeft!